Współczesna para-lekkoatletyka jest przykładem, jak Igrzyska Paralimpijskie ewoluowały. Zawodnicy rywalizujący w tej dyscyplinie reprezentują różne kategorie niepełnosprawność
Historia Igrzysk Paralimpijskich sięga roku 1960, a od tego czasu wydarzenie to rozwija się i ewoluuje, przyciągając coraz więcej uwagi i zainteresowania.
Igrzyska Paralimpijskie stanowią jedno z najważniejszych wydarzeń sportowych na świecie, które zdobywają coraz większą popularność i uznanie. Od momentu swojego początku w roku 1960 wydarzenie to ewoluowało, przyciągając sportowców z różnymi rodzajami niepełnosprawności i kształtując nowe standardy w dziedzinie sportu niepełnosprawnego.
Zaawansowane rozwiązania i nowoczesny sprzęt pozwalają optymalizować poziom zaawansowania sprzętu zawodnika, co prowadzi do poprawy rezultatów. Od specjalnych protez, które zrewolucjonizowały biegi sprinterskie, po zaawansowane wózki inwalidzkie, które umożliwiają niezrównaną mobilność.
Obecnie para-lekkoatletyka jest uprawiana w ponad 100 krajach na całym świecie, co ilustruje globalny zasięg i wpływ Igrzysk Paralimpijskich. To nie tylko okazja do rywalizacji na najwyższym poziomie, ale także okazja do wyrażenia ducha współzawodnictwa i wspólnoty na arenie międzynarodowej.
Kategorie paralekkoatletyczne:
- Biegi – 100 m, 200 m, 400 m, 800 m, 1500 m, 5000 m, 10 000 m, 4 x 100 m (sztafeta), 4 x 400 m (sztafeta) Biegi są podzielone na 4 kategorie:
- Biegi na wózkach: Osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich rywalizują w biegach na różnych dystansach
- Biegi na korby: Osoby z niepełnosprawnością kończyn dolnych mogą uczestniczyć w biegach na korby, korzystając z rowerów trójkołowych napędzanych ręcznymi korami.
- Biegi z przewodnikiem: W niektórych dyscyplinach sportowych, zwłaszcza w biegach, niewidomi sportowcy rywalizują z przewodnikiem, który pomaga im pokonać trasę.
- Biegi na ślepaki: Osoby z uszkodzonym narządem ruchu, ale bez konieczności korzystania z wózków, mogą uczestniczyć w biegach na ślepaki – protezy, które zastępują brakującą część nóg.
- Skoki wzwyż – konkurencja w której zawodnicy próbują przeskoczyć poprzeczkę umieszczoną na pewnej wysokości. Celem jest pokonanie poprzeczki, utrzymując się na nogach po przeskoczeniu, a następnie kontynuacja rywalizacji na wyższych wysokościach
- Trójskok to konkurencja lekkoatletyczna, w której zawodnicy rywalizują, wykonując sekwencję trzech skoków, obejmujących odbicie, lot i lądowanie.
- Skoki w dal – zawodnicy rywalizują, próbując przeskoczyć jak najdłuższy dystans od miejsca startowego do miejsca lądowania.
- Zawodnicy niewidomi lub z ograniczeniami widzenia noszą na sobie opaskę, a przewodnik nakierowuje ich głosem. W momencie, gdy mają przystąpić do skoku, przewodnik udziela im informacji dźwiękowej.
- Zawodnicy z amputowanymi kończynami dolnymi używają „Blade Runnerów”- Ten rodzaj protezy jest znany ze swojej specyficznej konstrukcji, przypominającej ostrze, co pozwala na efektywne absorbowanie sił uderzenia podczas biegu i skoku.
- Rzuty kulą – zawodnicy rywalizują, próbując wyrzucić kulę na jak najdłuższą odległość. – w zależności od zdolności motorycznych, sprawności ruchowych lub zaburzeń równowagi uczestnicy strartują w pozycji siedzącej, klęczącej lub w biegu.
- Rzuty oszczepem – zawodnicy rywalizują, próbując wyrzucić oszczep na jak najdłuższą odległość, uczestnicy startują w pozycji siedzącej, klęczącej lub w biegu.
- Rzuty maczugą – konkurencja, która jest alternatywą dla rzutu oszczepem, w której mogą startować osoby z porażeniem mózgowym i poruszające się na wózkach inwalidzkich. Podczas rzutu uczestnik jest przyczepiany za pomocą rzepów do specjalnego siedziska. Ta konkurencja polega na rzucie maczugą na jak najdłuższą odległość.
- Rzuty dyskiem – Zawodnicy rzucają dyskiem na jak najdłuższą odległość. Klasyfikacja i kategorie niepełnosprawności są kluczowe, aby stworzyć równe warunki dla wszystkich uczestników. Startować mogą osoby z niepełnosprawnościami ruchowymi, takimi jak amputacje, porażenie mięśni, utrata koordynacji oraz niewidomi i osoby z ograniczeniami widzenia
- Pięciobój – konkurencja , która obejmuje pięć różnych dyscyplin:
- Biegi – na 100 i 800 metrów,
- Skok w dal
- Pchnięcie kulą
- Rzut oszczepem
- Rzut dyskiem
- Maraton – to bieg długodystansowy o standardowej długości 42,195 kilometra. Trasa jest zazwyczaj ustalana w zależności od miejsca organizacji igrzysk paraolimpijskich. Startować mogą sportowcy z różnymi rodzajami niepełnosprawności, takimi jak amputacje, zaburzenia ruchu, paraplegia, tetraplegia oraz osoby z dysfunkcją wzorku.
- Framerunning – konkurencja która nie byla jeszcze na igrzyskach, ale Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski deklaruje, że RaceRunning pojawi się na paraolimpiadzie w 2024. Ta rywalizacja to bieg przy użyciu Framerunnera. Startować mogą osoby z niepełnosprawnościami ruchowymi i osoby z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym
Podczas Igrzysk Paralimpijskich możemy śledzić niezwykłą różnorodność dyscyplin sportowych i kategorii niepełnosprawności. Od rywalizacji zawodników na wózkach inwalidzkich po biegaczy z protezami oraz niewidomych sportowców współpracujących z przewodnikami między innymi jest to lekkoatletyka która jest podzielona na kategorie takie jak:
T11: Zawodnicy w kategorii T11 są całkowicie niewidomi lub mają bardzo ograniczony wzrok, ale oczy muszą być zasłonięte
T12: Zawodnicy w kategorii T12 mają bardziej ograniczony wzrok niż osoby widzące, ale są bardziej sprawne w porównaniu do zawodników w kategorii T11.
T13: Zawodnicy w kategorii T13 mają niewielkie ograniczenia w wzroku. W biegach i skokach rywalizują bez przewodnika
T20: Kategoria ta obejmuje sportowców, którzy mają zaburzenia rozwojowe lub intelektualne
T/F31-34:Zawodnicy niepełnosprawni na wózkach inwalidzkich z porażeniem 4 lub 3 kończyn
T42-44: Zawodnicy w tej kategorii mieli amputacje lub inne deficyty w kończynach dolnych i rywalizują w biegu na protezach.
T45–47: Zawodnicy z niepełnosprawnością kończyn górnych lub braku ich, mniejsza ilość mięśni lub mniejszy zakres ruchu rąk
F51-57: Zawodnicy z niepełnosprawnością kończyn dolnych, zawodnicy wykazują lekko obniżoną lub pełną siłę mięśni ramion
T61-64 To kategoria dla sportowców z amputacją obu nóg lub jednej. Zawodnicy używają wózków inwalidzkich lub protezy.
Igrzyska Paralimpijskie to nie tylko spektakularna rywalizacja sportowa, ale także wyraz determinacji i pasji sportowców paraolimpijskich. To święto sportu i inspiracji, które przypomina nam, że w sporcie nie ma granic i każdy może osiągnąć wielkie rzeczy, niezależnie od swojego statusu niepełnosprawności.
