Parakolarstwo zadebiutowało na Letnich Igrzyskach Paralimpijskich w USA w 1984 roku.
To forma kolarstwa dostosowana do potrzeb osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Zawodnicy używają specjalnie dostosowanych rowerów, które umożliwiają im aktywny udział w tym sporcie.
Program zawodów obejmuje kolarstwo szosowe i torowe.
• SZOSOWE – wyścigi ze startu wspólnego, wyścigi indywidualne na czas, wyścigi drużynowe – sztafety (handcycling).
• TOROWE – sprint tandemów, sprint drużynowy, wyścigi indywidualne na czas na dystansach 500 m i 1 km, wyścigi indywidualne na dochodzenie na dystansach 3 km i 4 km.
Zawodnicy rywalizować mogą na dystansach wytrzymałościowych do 120 km, na welodromie do 4 km oraz w sprincie. Wyróżnić możemy również osoby niewidome startujące na tandemie z widzącym pilotem.
W parakolarstwie klasyfikacja medyczna obejmuje cztery rodzaje niepełnosprawności, które dzielą się w zależności od stopnia dysfunkcji na klasy sportowe:
Handcycle (klasa H1–5) – zawodnicy z dysfunkcją kończyn dolnych, ścigający się na trzykołowych wózkach z napędem ręcznym -Zawodnicy z grup H1–H4 ścigają się w pozycji
leżącej. Taka pozycja jest aerodynamiczna
Tricycle (klasa T1–2) – osoby z porażeniem mózgowym, startujące na rowerach trójkołowych,
Cycle (klasa C1–5) – kolarze z porażeniem mózgowym lub niepełnosprawnością narządu ruchu, jeżdżący na klasycznych rowerach,
Tandem (klasa B) – zawodnicy z dysfunkcją wzroku, startujący z pełnosprawnymi pilotami na tandemach.
Zawodnicy z grup H1–H4 ścigają się w pozycji
leżącej. Taka pozycja jest aerodynamiczna
Dystanse, jakie pokonują zawodnicy, zależne są
od rangi zawodów i od kategorii. Najmocniejsi mają zazwyczaj do pokonania dystans:
(H3–H5)
- indywidualna jazda na czas 15–25 km,
- wyścig ze startu wspólnego 45–60 km
(T1-T2)
- indywidualna jazda na czas 10-20 km,
- wyścig ze startu wspólnego 40–60 km
klasa C1–C5
- indywidualna jazda na czas 20–40 km
- wyścig ze startu wspólnego 60–120 km
klasa B
- indywidualna jazda na czas 20–40 km
- wyścig ze startu wspólnego 60–120 km